adam ve pantolonuna dair ve kıçına da...

bir adamın ömrü ne kadardır
yahut bir pantolonun

bir pantolon yılı
tam olarak kaç
adam yılına tekabül ediyor

pantolon
sevgili gibi
her anın onunla

hem gecelik hem gündüzlük
velhasıl ömürlük

kaç çamaşır geçti kimbilir ağından

haliyle o da yıprandı
duygular gibi
geceler gibi/cümleler gibi
geceleyin kurulan cümleler gibi

olur da yırtılırsa birgün
-ki bu kaçınılmaz son bir pantolon için-
adamın kıçı hayata küsecek
hayatın kıçına vurduğu bilmem kaç tonluk tekmeyle
ruhunu teslim eylemiş olacak çünkü pantolonu

öylesine alışmıştı ki kıç pantolona
-tek olan şeye alışmaktan başka çaren yoktur-
canlıların öldüğü gibi birgün onunda yırtılacağına inanmıyordu
-öleceğine diyelim daha doğrusu 'çünkü alışılan şey canlı bulur gözde'-
belki de tek olduğundandı

gardropta türünün tek örneğiydi zira
daha doğrusu kapı askılığında
o da alışmıştı adamın kıçına
ne de olsa sürekli beraberlerdi

hülasa diyelim
eğer ki ameliyatla aldılarsa bu pantolonu adamın kıçından
pantolon zamanında oraya iyice yerleşmiş

ve birhayli zaman geçirmiş demektir orada

...

ömür dediğin de bu kadar kolay bitebilse 

kaç ömür değiştirirdim bu yaşıma kadar  -kim bilebilir-

hoşçakal

gözlerin de hoşçakalsın

saç tellerin akıp dururken debisi birhayli yüksek bir nehir gibi

omuzlarına

tenin de hoşçakalsın

sen de hoşçakal

...kal

neden bu kadar kolay söyledin

biraz daha süsleyebilirdin benden çok uzaklara gideceğini söyleyen cümleyi

işte o zaman az da olsa sevginden nasiplendiğimi anlar mutlu olurdum

ama şimdi hoşçakal

bambaşka yeşillikteki gözlerin de hoşçakalsın

adı gözkapakların olan uçurumun kenarında bir semazen havasında raks ederken

kirpiklerin

sen de hoşçakal

buhurdan nefesin de hoşçakalsın

ama dudakların gitmesin

onlar hoşça yanımda kalsın

yokluğunu hissettiğimde

o üryan yalnızlığı benden alsın

fakat şimdi sen hoşçakal

parmak uçların da hoşçakalsın

ve eğer gitmeye kararlıysa kolların da gidebilirler

ama avuç içlerin bende kalsın

ben sana veda ederken

tırnakların da hoşçakalsın

sen de hoşçakal

...kal

gitme otobüsüne var daha

azrail haberleyecek hoşçakalma vaktini

şimdilik sen

benim yanımda hoşçakal

parmak uçların da 

hoşçakalsın yanımda

cinsellik ve insanlık

içeri girmek kolay olabilir ama
gönüle girmek zordur
ve zorlar keyif verir insana
eğer içeri girmeyle keyif alıyorsa birisi
o sadece erkektir
ama eğer gönüle girmek için izlediği yolda
ileriye attığı her adımla zevkin ve keyfin doruklarına tırmanıyorsa
o sadece erkek değil
insandır da

sevişmelerin kokusu

farklıdır sevişmenin kokusu
ve hep bambaşka bir zamanda çarpar burnuna
birinin hayatına öylesine yerleşmişken
başka hayatlarda bulursun kendini
öncekiyle alakası olmayan kaderlerle çevrilirsin
sersemce bir rüyadan tadına doyamayacağın birgüne
o ilk adımı atarsın
çok farklılık sevişmenin kokusu

ve en az kendi kadar farklı zamanlarda çarpar burnuna

hasrete dair sorular ve sorular

hasretler özlenilene yaklaştıkça mı büyüyor
yoksa bu ne bok olduğu belli olmayan hislerim
beni yine mi yanıltıyor
yahut yaklaştığım gerçekten özlenilen mi
bu benim hissettiğim gerçekten özlem mi
benim bu içimde duyduğum

sahiden şu zamana kadar kimleri neleri özledim ben

sorular
sizinde
...

sözde hocaların sordukları üniversitede
yahut hocaların sordukları
gün içerisinde insanlara yönelttiğim
gün dışında kendi kendime sorduğum
-şuan olduğu gibi-
kabirde soracakları
sormayacakları

...

geridönüşüm memuru

selamını verdi
boş tenekeleri toplayıp gitti
ne kimseye söverdi
ne de birgün halinden şikayet etti

montu dededen yadigar
yırtık çarıklarıysa devletten
dize ulaştığında kar
kırk gün medet umardı bir ekmekten

şimdi sorsalar memnun musun diye
ziyadesiyle der hıçkırarak
ovalayarak yaşlı gözlerini
devem eder aramaya

hiç tanımadığı insanlardan artakalanları

---

bekle beni hayallerimdeki geleceğim
birgün koşar adımlarla sana geleceğim
ben bir köpek gibi nefes nefese kalmışken
-ağzımdan sarkan yüreğimle-
bana üfleyeceğin ruhla dirileceğim

sonra bir daha ölmek mi sana kavuşmuşken
bıraksana kimin umrunda bu saçmalık

beni bekle beklerken daha da büyü
zor olsun ki kavuşmak
bozulmasın o muhteşem tılsım o büyü

işte o gün tam dokunmuşken yasak elmaya
sadece soğuk ve pütürlü parmak uçlarımın değil
tüm kızıllığıyla benim olacak ulaşılmazlığı

tek yiyeceğim o olsa da hiç bitmeyecek

--

keşke senin kalbin olsaydım

kapılarımı zorlayan duygulardan 

istediğime buyur derdim

istediğimi yakasıyla paçasıyla pişman ederdim

adresime dayandığına

senin kalbin ben olsaydım

şuanki ben olmayacağımdan

kimseye açmazdım o kutlu kapılarımı

bir sır gibi toprağın altında dahi

öylece kilitli kalırlardı

gökyüzü saçmalarsa

alçan bakalım alçalabildiğin kadar gökyüzü
yerin dibine girdiğinde
adınla hitap etmeyecekler sana
adında seninle birlikte saklanacak
sonra ne kadar toprak olmaya çabalasan da
olamayacaksın

rengin de değişmeyecek
gökyüzü de demeyecekler sana
bir tezatlık başını alıp gidecek

sonra
hiç bu kadar utanmamıştım diyeceksin
pişmanlığın ayyuka değdiğinde
aklından geçen tek şey ölüm olacak
her ne kadar çabalamasan da
-diğer herşeyde yaptığın gibi-
ölmeyi de beceremeyeceksin
-hiçbirşeyi beceremediğin gibi-

tekrar tekrar ölmek geçecek aklından
her beceriksizlik sonrası

ve tekrar tekrar beceremeyeceksin

-1

bir teknem olsaydı sevgilim küçükçe
gözlerinde sonsuz bir yolculuğa çıkardım
seni de alırdım yanıma
o zaman kesin anlardın
gözlerin hakkında kurduğum cümleleri
onların mübalağadan zerre olsun nasiplenmediğini
ve yine
onların o eşsiz maviliği anlatmadaki yetersizliğini

-

bir büyü aslında senin kokun
tenime sindiği andan itibaren
yaşamımı olması gerektiği gibi kılan


kokun tenime değince anlıyorum
öncesinde ne kadar çaresiz olduğumu

artık gözlerini aramıyorum

anladım ki iyice uzaklara benden

rüzgarı sırtında martılar gibi

aradıkça kaçacaklar benden

artık ellerini de aramıyorum

onlar ki bir parçaydı bedenimden

avuçlarında doğuyordu mekan

avuçlarından akıyordu zaman

...parmak uçlarına

kokun uzakça bir mevsim artık bana

sert rüzgarların bile geri getiremeyeceği

istesem de uyanamam bu rüyadan

kokun düşlerimden hiç gitmeyecek